Sometimes music keeps you going

In coronatijden wordt ook weer duidelijk dat muziek belangrijk is. Het verstrooit, biedt troost of zorgt voor energie tijdens een eindeloze strijk. Muziek is tijdens mijn transitie ook elke dag opnieuw belangrijk. Buiten mijn persoonlijke verhalen, die ik gauw zal hervatten, wil ik ook muziek delen. Muziek die ik de afgelopen jaren leerde kennen en die niemand interesseert, maar misschien leer ik iemand iets kennen en voor mij is dit heel leuk om te schrijven.

Voor ik into the obvious (Babymetal) duik, of het over mijn dubbele relatie met Blackpink heb. Voor ik het over het mijn seksualiteit tartende Mamamoo heb, of mijn stiekeme voorliefde voor BTS, voor dat alles…

Voor dat alles was er Scandal. Ongetwijfeld mijn favoriete band van de laatste 4 jaar. Ik denk ook dat het voor mij een van de belangrijkste bands of artiesten tout court is.

Scandal is Haruna (zang en gitaar), Mami (gitaar en haarstijl), Tomomi (basgitaar en weirde outfits) en Rina (drums en stijlicoon). Ze maken poprock, waar nu eens absoluut niets wereldschokkend aan is. Er is geen gimmick, gewoon vier dames met instrumenten, playing bops like these:

Wat is er dan zo speciaal aan? Ten eerste: er is een Scandalnummer voor elke situatie. En meestal wordt je er vrolijker van. Scandal is de dingen des levens, gebotteld in drie minuten en met een optimistische outlook.

Ten belangrijkste: Scandal live is belachelijk goed. Ik heb het twee keer mogen meemaken en zelden zo een chemie gezien. Maar doe anders een filmpje:

Ok ja, die outfits… Geen fan. Maar Mami’s haar?

Ten laatste: Scandal heeft in Japan een beweging doen ontstaan, waar meisjes massaal instrumenten gaan spelen zijn. Hoe cool is dat?

2018015 WTF is er mis met mij?

Voor je aan een positief verhaal begint is er helaas vaak een confrontatie met heel negatieve gevoelens. Ik draai de klok even twee jaar terug.

Ik ben net een tiental dagen terug na het nieuwe jaar gevierd te hebben in Thailand. Een familiebezoek, maar vooral een liefdeseffort, om het maar een naam te geven.

Een halfjaar eerder had ik iemand leren kennen. In tegenstelling tot eerdere Thaise flings hield dit verhaal steek. Ze was een paar jaar ouder dan ik, verpleegster in een ziekenhuis, intelligent en grappig. Ze was ook een beetje “socially awkward” zoals ik.

Dat ging even best goed en het was al bij al een leuke reis, met een donker randje: helaas overlijdt mijn grootvader net nadat ik terug ben. Hij was al lang in slechte gezondheid en mijn moeder is in zeven haasten naar Thailand gevlogen om bij hem te kunnen zijn.

Ik voelde mij al even minder goed in mijn vel en ik denk dat het hier door komt. Het gevoel van lusteloosheid houdt echter aan en ik kan er de vinger niet op leggen. Het voelt alsof een deel van mij fundamenteel protesteert.

Dingen als dit zijn moeilijk uit te leggen. Diep vanbinnen roept er iets “NEE”. En ik probeer dat vooral te negeren. Door te duwen zoals ik al jaren doorduw. Ik krijg er slaapproblemen vqn en ik word angstig. Ik weet niet wat er gebeurt of ik wil het niet weten.

Tot ik op een zondagochtend voor de spiegel sta. Ik sta klaar om naar de markt te gaan en ik zie mezelf in die spiegel. Op dat moment word ik omver gereden door een vrachtwagen én valt het dak op mijn kop.

Ik weet wat het is. Ik dacht dat ik “het” overwonnen had. Dat er afgerekend was met dat beest. Ik besef ineens dat het nooit verdwenen is.

Ik vlucht naar buiten, net niet in tranen. Ik wil mijn gevoelens afzetten zoals ik zo vaak deed. Dat lukt me ook gedeeltelijk die namiddag, maar toch ga ik deels dood aan angstgevoelens.

Op dat moment besef ik nog niet dat dat de eerste stap richting iets mooi is. Als een sleutel die in een lang gesloten slot gestoken wordt.

Ga allemaal naar “The Farewell” kijken

Serieus, je gaat je de prijs van een inkomticket niet beklagen. Je weg zoeken in het leven, afkomst, afscheid nemen en vooral familie: het zit er allemaal in. De film is intens en emotioneel, maar nooit deprimerend.

Twee dingen maken de film erg persoonlijk voor mij. Ten eerste was ik zelf waanzinnig close met mijn grootmoeder. Ik heb haar moeten afgeven aan pancreaskanker en het afscheid was niet op de manier zoals ik wilde. Om mij te “beschermen” moest ik naar school. Weten dat ze weg is als je thuis komt, dat is intens. Ik heb dat ook lang op een negatieve manier meegedragen en nog altijd is er ergens dat gevoel dat ik geen echt afscheid heb kunnen nemen.

Het tweede raakvlak: twee jaar geleden moest ik afscheid nemen van mijn Thaise grootvader. Om dat mee te maken in een cultuur waar je niet in opgegroeid bent en die je nog volop aan het leren kennen bent: dat is intens.

Ik zal ook nooit vergeten dat hij mij herkende tot de laatste moment, terwijl hij veel andere familieleden niet meer kon plaatsen. Daar denk ik nog vak aan, vooral omdat ik niet altijd het fijnste kleinkind was… Voor hem speelde het allemaal geen rol dat ik jarenlang mijn kat gestuurd had.Die eerste keer in Thailand, die knuffel, die intense lach: dat vergeet ik nooit.

Al die gevoelens kwamen op een intense manier naar boven als ik Billi met Nai Nai zag omgaan. Awkwafina speelt deze rol geweldig. Is dit echt de brulboei uit Crazy Rich Asians? De chemie met Zhao Shuzhen die Nai Nai speelt is zo intens melancholisch en mooi.

Doe jezelf een plezier en ga kijken. Misschien best nog met iemand die je na aan het hard ligt. Je gaat er geen spijt van hebben.

Let’s do this

Joepie, hallo wereld, dit is mijn eerste blog. Tijd voor een 15-seconden dansfeestje!

Ik wil al een tijdje wat meer schrijven, maar omstandigheden (een gebroken hand en mijn inherente luiheid) hebben voor wat vertraging gezorgd. Maar hier ben ik dan.

Wat kan je verwachten? Mijn verhaal in niet-chronologische orde. Omdat ik soms plots besef: dat moment was héél belangrijk achteraf gezien. Ik wil vooral schrijven wat in mij opkomt. Misschien heeft iemand die met een soortgelijk ei zit er nog wat aan… En sommige delen ontdekken jullie ook samen met mij. Serieus, als je anderhalf jaar geleden gezegd had dat ik mij beter zou voelen met paars haar dan met een gewone haarkleur, ik zou je uitgelachen hebben, maar blijkbaar ben ik dat meisje. Enfin, ik wil graag het verhaal en de weg delen met jullie. Omdat ik er nu klaar voor ben.

Verder krijgen jullie: vriendschap, heel veel vriendschap. Oude vrienden, nieuwe vrienden, rare vrienden. Geen normale vrienden, daar doe ik niet aan mee :-). Een lading aan Aziatische muziek en andere popcultuur, omdat ik mijn ander continent (ik zie het ineens groots) graag in een mooi licht wil zetten. Een vleugje sport, want ik ben nog altijd into voetbal en de edele sport die curling heet verdient ook wat aandacht.

Ik hoop vooral mooie, positieve dingen te delen die mijn leven beter maken. Hopelijk worden jullie er ook een beetje vrolijk van.